Badanie nad „genem szczupłości”
Badanie przeprowadzono na grupie 38 ochotników w wieku od 23 do 40 lat. Podzielono ich na dwie grupy – kontrolną i eksperymentalną, która przez osiem tygodni miała regularnie biegać 20-30 minut, trzy razy w tygodniu. Ważnym aspektem badania było to, że uczestnicy nie zmienili diety, co pozwoliło skupić się wyłącznie na wpływie aktywności fizycznej na wagę.
Rezultaty badania nie były zaskakujące: osoby biegające straciły więcej kilogramów niż te z grupy kontrolnej. Jednak różnice w spadku masy ciała pomiędzy samymi biegającymi skłoniły naukowców do głębszej analizy. Zbadano bowiem DNA uczestników i odkryto, że osoby, które schudły najwięcej, miały specyficzne warianty genów związane z szybszą utratą wagi.
Kluczowy gen PPARGC1A i jego rola w odchudzaniu
Jednym z najbardziej znaczących genów, które wpłynęły na wyniki, jest PPARGC1A, odpowiedzialny za produkcję białka PGC-1α. Białko to odgrywa ważną rolę w regulacji metabolizmu energetycznego w organizmie, wpływając na spalanie kalorii i zarządzanie energią. Uczestnicy, którzy posiadali ten wariant genu, schudli średnio o pięć kilogramów, co było wynikiem znacznie wyższym w porównaniu do osób, które nie miały tej genetycznej predyspozycji.
Geny a skuteczność odchudzania
Odkrycie, że gen PPARGC1A może wpływać na to, jak skutecznie spalamy kalorie, otwiera nowe możliwości w badaniach nad zarządzaniem wagą. W eksperymencie naukowcy wykazali, że analizując genotyp osoby, można przewidzieć 62% różnic w tempie utraty wagi wśród uczestników grupy eksperymentalnej. To oznacza, że genetyka może mieć większy wpływ na nasze zdolności odchudzania, niż wcześniej sądzono.
Naukowcy podkreślają jednak, że sama genetyka to nie wszystko. Aktywność fizyczna i zdrowy styl życia nadal bowiem pozostają istotnymi czynnikami w procesie utraty wagi. Geny mogą jedynie wspierać lub przyspieszać ten proces, ale nie zastąpią zdrowych nawyków.
Genetyka i zarządzanie wagą w przyszłości
Odkrycie „genu szczupłości” może wpłynąć na przyszłe podejście do leczenia otyłości. Spersonalizowane plany treningowe, oparte na genotypie pacjenta, mogą okazać się bardziej skuteczne niż uniwersalne podejście do odchudzania. Dzięki wiedzy o naszych genetycznych predyspozycjach możliwe będzie lepsze dostosowanie diety i ćwiczeń, co może zwiększyć efektywność walki z nadwagą. Dodatkowo, naukowcy wskazują, że niektóre z tych „genów szczupłości” są powiązane z ze zdrowiem psychicznym, w tym z depresją.
Rola aktywności fizycznej
Chociaż odkrycie „genu szczupłości” jest obiecujące, naukowcy przypominają, że geny nie mogą same w sobie zagwarantować utraty wagi. Henry Chung z Uniwersytetu w Essex podkreśla, że geny wymagają aktywności ze strony danej osoby, aby uwolnić swój potencjał. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zaleca dorosłym co najmniej 150 minut umiarkowanej aktywności fizycznej tygodniowo, przy czym 31% populacji nadal nie spełnia tych zaleceń.
Co odkrycie genu oznacza dla przyszłości odchudzania?
Odkrycie „genu szczupłości” to ważny krok w zrozumieniu roli genetyki w procesie utraty wagi. W przyszłości możemy spodziewać się bardziej precyzyjnych terapii odchudzających, opartych na genotypie, co mogłoby przynieść lepsze rezultaty dla osób zmagających się z otyłością. Tymczasem jednak ważne pozostaje utrzymywanie zdrowych nawyków żywieniowych i regularnej aktywności fizycznej.
Źródła:
- https://www.polsatnews.pl/wiadomosc/2024-10-20/naukowcy-odkryli-gen-szczuplosci-chudnie-sie-znacznie-szybciej/
